ผักแว่นแก้ว

ชื่อวิทยาศาสตร์ :    Kaempferia rotunda L.

ชื่อสามัญ :   Water Pennywort

วงศ์ :    Apiaceae (Umbelliferae)

ชื่ออื่น :  บัวแก้ว, ผักหนอก, ผักหนอกใหญ่, ผักหนอกเทศ

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ :

ต้นแว่นแก้ว เดิมทีแล้วมีถิ่นกำเนิดอยู่ในทวีปอเมริกาเหนือ ปัจจุบันได้แพร่กระจายไปทั่วในประเทศเขตร้อน[1] ในประเทศไทยจะพบได้มากทางภาคเหนือและภาคกลาง[5] โดยจัดเป็นพืชล้มลุกริมน้ำหรือโผล่เหนือน้ำ มีลักษณะคล้ายบัวบก เป็นพืชที่มีอายุยาวหลายปี ลำต้นเป็นไหลกลมยาวเรียว มีลำต้นทอดเลื้อยไปตามพื้นและแตกรากและใบตามข้อ มีความสูงของต้นประมาณ 5-15 เซนติเมตร มักขึ้นตามที่ชื้นแฉะเป็นกลุ่ม ๆ เจริญเติบโตได้เร็วและชอบแสงแดด ขยายพันธุ์ด้วยวิธีการเพาะเมล็ดและวิธีการแยกต้นอ่อน

ใบแว่นแก้ว เป็นใบเดี่ยว มีลักษณะกลม ก้านใบยาวเรียวติดกับตัวใบที่บริเวณกลางใบ มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 3-5 เซนติเมตร ใบเป็นสีเขียวสด ขอบเป็นหยักเว้าตื้นและกว้าง ผิวด้านบนเรียบและเป็นมัน

ดอกแว่นแก้ว มีขนาดเล็กสีขาว ลักษณะเป็นช่อแบบซี่ร่มตามซอกโคนใบ ก้านช่อดอกยาว ดอกย่อยจะแตกจากก้านช่อ ดอกจะออกเป็นกระจุก ช่อละ 2-3 กระจุก ในแต่ละกระจุกจะมีดอกย่อยอยู่ประมาณ 12-15 ดอก โดยดอกย่อยมีขนาดประมาณ 0.3 เซนติเมตร แต่ละดอกมีกลีบเลี้ยง 5 กลีบ กลีบดอก 5 กลีบ และมีเกสรตัวผู้อยู่ 5 ก้าน

สรรพคุณ :

ทั้งต้น   – เป็นยาแก้พิษไข้

ใบ       -ใบนำมาต้มน้ำดื่มเป็นยาแก้อาการช้ำในได้

ทั้งต้น   -ใช้แก้อาการตาแดง

ทั้งต้น   -ช่วยแก้อาการท้องเสีย

ทั้งต้น   -ช่วยแก้อาการท้องอืด ท้องเฟ้อ

ทั้งต้น   -ช่วยในการขับปัสสาวะ

ทั้งต้น   -ใช้เป็นยาแก้บวม

 

(Visited 1 times, 1 visits today)